Η Σερβία, πλέοντας για καιρό σε ταραχώδη πολιτικά νερά, σήμερα αλλάζει σελίδα. Η χώρα οδηγήθηκε σε πρόωρες εκλογές έπειτα από δύο χρόνια διαδηλώσεων και διαμαρτυριών. Αφορμή τους ήταν το τραγικό δυστύχημα στο Νόβι Σαντ που στοίχισε τη ζωή σε 16 ανθρώπους το 2024, αφυπνίζοντας το αίσθημα για πολιτική αλλαγή. Οι διαδηλώσεις είχαν κεντρικό σύνθημα την αποδόμηση του πελατειακού κράτους και την ισχυρή αποδοκιμασία του συστήματος της διαφθοράς.

Τελικά , ο αγώνας της "Φοιτητικής Λίστας" δικαιώθηκε, κερδίζοντας την εμπιστοσύνη του σερβικού λαού με ποσοστό 52%, εξασφαλίζοντας 152 έδρες στο κοινοβούλιο, αριθμό που ξεπερνάει τις αρχικές εκτιμήσεις. Ο Αλεξάνταρ Βούτσιτς παραδέχθηκε την ήττα του και αποχωρεί από τα ηνία της εξουσίας έπειτα από 12 χρόνια στην κεφαλή της χώρας. Κανένα άλλο από τα ιστορικά κόμματα δεν κατάφερε να μπει στη Βουλή, γεγονός που αποκαλύπτει σεισμική δόνηση στα στήριγματα του πολιτικού συστήματος.

Το ποσοστό συμμετοχής αποτύπωσε ανάγλυφα την κόπωση των πολιτών και την ηχηρή απαίτηση για πολιτική αλλαγή, καθώς μετά την ενσωμάτωση των αποτελεσμάτων από όλα τα εκλογικά κέντρα, ανήλθε σχεδόν στο 70%, ιστορική προσέλευση στις κάλπες, που είχε να σημειωθεί από τη διάλυση της πρώην Γιουγκοσλαβίας, το 1992.

Ο διεθνής Τύπος μεταδίδει πως η εκλογική διαδικασία δεν εξελίχθηκε ανεμπόδιστα κατά τη διάρκεια της ημέρας, καθώς καταγγέλθηκαν παρατυπίες αλλά και επιθέσεις. Δρακόντεια ήταν τα μέτρα ασφαλείας με έντονη αστυνομική παρουσία σε όλη τη χώρα και την πρωτεύουσα.

Η ήττα του Βούτσιτς είναι τρανταχτό μήνυμα αλλαγής και ανοίγει τον ορίζοντα. Οι φοιτητές, μετά από μήνες σκληρού αγώνα, συγκίνησαν τη Σερβία, ξύπνησαν την ελπίδα και κατάφεραν κάτι που φάνταζε άπιαστο. Την ώρα που πολλοί κατηγορούν τη γενιά Z για νωχελικότητα και απολιτικοποίηση, οι νέοι της Σερβίας αποδεικνύουν ότι παλεύουν και διεκδικούν. Στέλνουν το μήνυμα: Ενωμένοι, υπάρχει ελπίδα για αλλαγή.

Ωστόσο, τα ερωτήματα που τίθενται είναι ποικίλα: Αφενός, πώς θα επηρεάσει αυτή η νίκη όχι μόνο την ίδια τη Σερβία αλλά και τα Βαλκάνια και την ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή γενικότερα; Και αφετέρου, πώς ένα φοιτητικό κίνημα θα μπορέσει να καταφέρει την επαναφορά της εμπιστοσύνης στους θεσμούς και την ολική εκκαθάριση ενός συστήματος, ανέκαθεν βουτηγμένου στη διαφθορά; Ένα είναι βέβαιο: το πρώτο βήμα έγινε.