Θα σου ζητήσω κάτι απλό. Μην πιστέψεις ούτε εμένα ούτε αυτόν. Κοίτα το πρακτικό.

Τι ψηφίστηκε και ποιος ψήφισε τι

Τη νύχτα της Πέμπτης η Βουλή ψήφισε την απαγόρευση των social media για παιδιά κάτω των 15, με ισχύ από 1/1/2027. Υπέρ τάχθηκε μόνο η Νέα Δημοκρατία. Το ΠΑΣΟΚ δήλωσε «παρών». Καταψήφισαν ο ΣΥΡΙΖΑ, η Ελληνική Λύση, το ΚΚΕ, η ΝΙΚΗ και η Πλεύση Ελευθερίας.

Κράτα το: πέντε κόμματα είπαν όχι. Το ΠΑΣΟΚ δεν ήταν ανάμεσά τους.

Κράτα και κάτι δεύτερο. Από ολόκληρη την αντιπολίτευση, η μόνη εναλλακτική ρύθμιση που κατατέθηκε ήταν η τροπολογία του ΠΑΣΟΚ: αυστηρός περιορισμός κάτω των 13, εποπτευόμενη πρόσβαση στα 13 και 14, και από πάνω εθνικό σχέδιο δράσης για ψηφιακή παιδεία, επιμόρφωση εκπαιδευτικών, υποστήριξη γονέων και ψυχική υγεία ανηλίκων. Απορρίφθηκε.

Τι είπε ο υπουργός

Την επομένη, στο Action24, ο υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης είπε ότι ο Ανδρουλάκης «ψήφισε όχι» επειδή έχει κόμπλεξ με τον Μητσοτάκη. Ότι «αφήνει τα παιδιά των Ελλήνων απροστάτευτα, αίσχος». Ότι το ΠΑΣΟΚ «έπαιξε το παιχνίδι του Facebook, της Meta και του Ζούκερμπεργκ». Και ότι μπροστά στο να πέσει ο Μητσοτάκης δεν τους νοιάζει τίποτα, ούτε τα παιδιά μας.

Το «κόμπλεξ» είναι χαρακτηρισμός. Δεν θα μπω σε αυτό, κρίνε το μόνος σου.

Το «ψήφισε όχι» όμως δεν είναι χαρακτηρισμός. Είναι ισχυρισμός για το τι γράφει το πρακτικό. Και το πρακτικό λέει «παρών».

Δεν μιλάμε για λεπτομέρεια. Το «όχι» και το «παρών» είναι δύο διαφορετικές πολιτικές πράξεις, γι' αυτό υπάρχουν ξεχωριστά. Και στη συγκεκριμένη ψηφοφορία η διαφορά ήταν ακόμα μεγαλύτερη, γιατί το κόμμα που κατηγορείται ότι δεν πρότεινε τίποτα ήταν το μόνο που είχε καταθέσει γραπτή εναλλακτική.

Γιατί έχει σημασία ποιος το είπε

Αν το έλεγε βουλευτής σε τηλεοπτικό παράθυρο, θα ήταν άλλη μια κόντρα. Το είπε ο υπουργός Υγείας.

Ο άνθρωπος που έχει στο χαρτοφυλάκιό του την ψυχική υγεία ακριβώς αυτών των παιδιών. Που την ίδια μέρα που κατατέθηκε το νομοσχέδιο είχε δηλώσει ότι ο ψηφιακός εθισμός των ανηλίκων είναι ζήτημα δημόσιας υγείας. Σωστά το είχε πει.

Και μετά, το ίδιο ζήτημα δημόσιας υγείας χρησιμοποιήθηκε ως ρόπαλο σε μια κουβέντα που δεν είχε καμία σχέση με τα παιδιά — είχε σχέση με το ποιος θα βγει κερδισμένος από την ψηφοφορία.

Εδώ είναι το πραγματικό ζήτημα, και δεν αφορά κόμματα. Όταν ο υπουργός που είναι υπεύθυνος για ένα πρόβλημα το μετατρέπει σε όπλο εντυπώσεων, το πρόβλημα μένει εκεί που ήταν. Ο έφηβος που δεν κοιμάται από την οθόνη δεν βοηθήθηκε από καμία ατάκα.

Η μπάλα στις πλατφόρμες

Υπάρχει ένα ερώτημα που δεν τέθηκε σε κανέναν υπουργό αυτές τις μέρες.

Τι ακριβώς υποχρεώνει ο νόμος τις εταιρείες να κάνουν; Η απάντηση είναι: να το βρουν μόνες τους. Ο έλεγχος της ηλικίας ανατίθεται στις ίδιες τις πλατφόρμες, με το πρόστιμο να κρέμεται από πάνω σαν απειλή. Βγάλτε άκρη, και αν δεν βγάλετε, θα δούμε.

Δηλαδή η ελληνική πολιτεία αναθέτει την εφαρμογή ενός μέτρου προστασίας παιδιών σε αυτούς ακριβώς που κερδίζουν από το αντίθετο. Στον Ζούκερμπεργκ που επικαλέστηκε ο υπουργός Υγείας. Το προϊόν που πουλάνε αυτές οι εταιρείες είναι η προσοχή του παιδιού. Και τους ζητάμε να την κόψουν μόνες τους.

Αυτό δεν είναι αυστηρότητα. Είναι κυβέρνηση που δεν θέλει να επιβάλει κάτι ουσιαστικό και αρκείται στον τίτλο της επόμενης μέρας. Γιατί το ουσιαστικό έχει κόστος: ελεγκτικό μηχανισμό, χρήματα, σύγκρουση με πολύ μεγάλα συμφέροντα. Ο τίτλος δεν έχει κανένα.

Και ξέρουμε ήδη πώς τελειώνει, γιατί το δοκίμασαν άλλοι πριν από εμάς. Στην Αυστραλία ο λόγος που οκτώ στα δέκα παιδιά συνέχισαν να μπαίνουν δεν ήταν τα παιδιά. Ήταν ότι οι εταιρείες δεν εφάρμοσαν σοβαρούς ελέγχους — ακριβώς όπως το καταγράφει η έκθεση της εκεί ρυθμιστικής αρχής. Κάναμε το ίδιο και περιμένουμε άλλο αποτέλεσμα.

Και για να μην παρεξηγηθούμε

Το μέτρο έχει περίπου 80% κοινωνική στήριξη, σύμφωνα με δημοσκόπηση της ALCO τον Φεβρουάριο. Οι γονείς που το ζητάνε δεν είναι αφελείς και δεν είναι υπάλληλοι κανενός. Βλέπουν κάτι πραγματικό: η προβληματική χρήση στους 15-16 πήγε από 36,1% το 2015 στο 48% το 2024. Όποιος μιλάει γι' αυτό το νομοσχέδιο σαν να μη συμβαίνει τίποτα, χάνει το επιχείρημα πριν το αρχίσει.

Η ένστασή μου δεν είναι ότι μπήκε όριο. Είναι ότι μπήκε μόνο όριο, και μάλιστα όριο που το εφαρμόζει όποιος θέλει. Η στήριξη που θα έπιανε τα παιδιά όταν το παρακάμψουν — ψυχολόγοι και κοινωνικοί λειτουργοί σε κάθε σχολείο, όχι με ετήσιες συμβάσεις ΕΣΠΑ — δεν χρηματοδοτήθηκε.

Τι ζητάω

Δύο πράγματα, και κανένα δεν είναι κομματικό.

Πρώτον, διόρθωση. Ο υπουργός είπε κάτι ανακριβές για μια ψηφοφορία που ελέγχεται σε δέκα δευτερόλεπτα. Μια πρόταση αρκεί.

Δεύτερον, να μπουν στον προϋπολογισμό όσα δεν μπήκαν στον νόμο. Γιατί σε δύο χρόνια, όταν θα συζητάμε γιατί δεν έπιασε, θα ψάχνουν ξανά ποιος φταίει. Και θα βρουν κάποιον.