Οι κοινοβουλευτικές εκλογές της Σερβίας ολοκληρώθηκαν επιτυχώς την Κυριακή 25/10 με σαρωτική νίκη της "Φοιτητικής λίστας" έναντι του μέχρι τώρα κυβερνόντος σερβικού προοδευτικού κόμματος του Αλεξάνταρ Βούτσιτς.
Το αποτέλεσμα αυτό σημάνει την δικαίωση του διαρκούς αγώνα των φοιτητών και ευρύτερα της σερβικής νεολαίας, που με αφορμή την τραγωδία του σταθμού του Νόβι Σαντ, αποφάσισαν να λάβουν την κατάσταση στα χέρια τους με κύριο στόχο την πάταξη της διαφθοράς και του εν τω βαθέως κράτους που καλλιέργησε και συντήρησε διαχρονικά η κυβέρνηση Βούτσιτς και Νίκολιτς.
Ο Βούτσιτς αποτέλεσε οργανωτικό μέλος του σέρβικου εθνικιστικού κινήματος στον σερβο-βοσνιακό πόλεμο ως μέλος της νεοφασιστικής αντιπολίτευσης για 12 χρόνια από το 2000. Με την Ιμπεριαλιστική ρητορική του για την "Μεγάλη Σερβία" αλλά και τον αντιβοσνιακό και ακροδεξιό του λόγο συμμετείχε στην πτώση της κυβέρνησης Μιλόσεβιτς και των ύστερων Δημοκρατικών συμπράξεων ανεβαίνοντας στην εξουσία το 2012 με το ακροδεξιό σέρβικο προοδευτικό κόμμα. Έτσι εδραίωσε ένα λόμπι εκλεκτών που υπερκερδούσαν στο Βελιγράδι ενώ παράλληλα εξαθλίωναν τον σερβικό λαό, παραμελώντας κρατικές υποδομές, την δημόσια υγεία και παιδία ενώ κατέλαβαν όλα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης.
Ο ως τώρα ανίκητος Βούτσιτς εκθρονίστηκε από την αγανακτισμένη νεολαία της Σερβίας η οποία παρά τις σύγχρονες κατηγορίες της Gen Z για πολιτική αδράνεια και κοινωνική οκνηρία όχι μόνο ξεσηκώθηκε οργανώνοντας τεραστίου βεληνεκούς διαδηλώσεις σε όλη τη χώρα, αλλά έστησαν ένα από τα μεγαλύτερα δημοκρατικά πειράματα στην σύγχρονη ιστορία.
Για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια δημιουργήθηκε ένα παλλαϊκό κίνημα που στην βάση του είχε την νεολαία. Οι Σέρβοι φοιτητές κατάφεραν να φέρουν την κοινωνία με το μέρος τους και ακόμα σημαντικότερα, να την συσπειρώσουν. Ήταν ακριβώς αυτή η κοινωνική αφύπνιση και συμπόρευση που έφερε το μεγαλύτερο αποτέλεσμα για τον φοιτητικό αγώνα. Ειδικότερα αφού κατάφερε να οδηγήσει 7 κομματικούς φορείς να στηρίξουν το ψηφοδέλτιο των φοιτητών με 4 κόμματα να αποχωρούν πλήρως από την εκλογική αναμέτρηση ώστε να στρέψουν το ψηφοφορικό δυναμικό τους προς στήριξη της Φοιτητικής Λίστας.
Το κόμμα των Σέρβων φοιτητών εμφάνισε μια ξεκάθαρη δημοκρατική βάση στην οργάνωση, την στρατηγική και την επιλογή υποψηφίων με έμφαση σε νέα πρόσωπα, ακαδημαϊκούς και νέους. Ταυτόχρονα, φορείς όπως το Δημοκρατικό Κόμμα και τοπικές οργανώσεις προσέφεραν υποδομές και υλικό δυναμικό προς ενίσχυση των φοιτητών. Χρησιμοποιώντας τα δεδομένα από τις προηγούμενες εκλογές, το ποσοστό των ψήφων που προσέφεραν τα κόμματα στήριξης ανέρχεται περίπου στο 30%.
Η κομματική συμμετοχή λοιπόν ήταν καταλυτική. Χωρίς όμως τον στοχευμένο προγραμματισμό και την ανανεωτική-ανατρεπτική παρουσία των φοιτητών η σύγκλιση της ποικιλόμορφης σερβικής κοινωνίας σε έναν μόνο φορέα θα ήταν οριακά αδύνατη.
Το πείραμα λοιπόν στέφθηκε με παταγώδη επιτυχία. Όπως αποδείχθηκε, η πολυπαθής Gen Z για την οποία τόσα ακούγονται καθημερινώς είναι ικανή όχι μόνο να διαδεχθεί τον ταραγμένο κόσμο του παρόνος αλλά να αυτοοργανωθεί, να συσπειρώσει και να ηγηθεί στην πλήρη μεταρρύθμιση του. Αν θέλουμε να εστιάσουμε σε βασικά σημεία της επιτυχίας αυτά θα είναι η δημοκρατική λειτουργία, η αδιάκοπη δράση, οι ξεκάθαρες στοχευμένες θέσεις, η διακομματική συνεργασία και η οργάνωση εκ της βάσης.
Στην Ελλάδα βέβαια παραμένουμε θεατές της "ονειρικής" σερβικής δημοκρατικής αναγέννησης. Παρά τις δράσεις και τους παλαιότερους αγώνες της ελληνικής νεολαίας τα ποσοστά συμμετοχής στα κοινά μένουν "παγωμένα" και το τρέχων σύστημα λιμνάζει. Το φοιτητικό και ναιολαιίστικο κίνημα είναι περισσότερο ένα πλαίσιο δράσης πολλαπλών πολιτικών φορέων που τα μέλη είναι εκτελεστές παρά διαμορφωτές.
Όσο λοιπόν γραμμές εκ των υψηλών, σκιεροί κομματικοί οδηγητές και απολιτίκ ισαποστακισμοί αποτελούν τις νόρμες της σύγχρονης πολιτικής στην ελληνική νεολαία, πως περιμένουμε το κίνημα να αφουγκραστεί την κοινωνία και μάλιστα να την εντάξει σε αυτό;
Η σέρβικη νεολαία έδειξε τον δρόμο της πολιτικής αλλαγής. Εμείς είμαστε έτοιμη να τον ακολουθήσουμε;
